Op een mooie, zonnige vrijdag in het voorjaar ging ik welgemoed op weg naar Pulchri om iets cultureels en gezelligs te doen. Mijn route voerde langs de Grote Markt, de Oude Molstraat en de Molenstraat. Het liep tegen vijven en het borreluur was in volle gang. De terrasjes op de Grote Markt waren goed gevuld met uitgelaten jongelui, die een voorschotje namen op het weekend. Ik werd even opgehouden door een ravissante blondine die mij iets te melden had en daar werd mijn stemming, om het op z’n Gronings te zeggen, niet minder van. Van die blondine bedoel ik, de mededeling is mij alweer ontschoten.
Met een glimlach hier en een kwinkslag, in het voorbijgaan, daar vervolgde ik mijn weg en zo kwam ik in de Oude Molstraat. Het leek wel een openluchtcafé, want hoe ik mij ook teweergesteld heb tegen het rookverbod, ontegenzeggelijk is het straatbeeld daardoor enorm verrijkt. Het biertje dat ik aangeboden kreeg voor de deur van het Proeflokaal liet ik mij goed smaken en ook het praatje dat er mee gepaard ging was uiterst plezant.
Voort ging het weer door de Molenstraat ditmaal. Knikkend, wuivend en groetend kwam ik nog steeds welgemoed en nu ook nog goedgemutst in de Heulstraat aan en daar werd de kers gezet op mijn taart van welbevinden. Langs de stoep stond een rijtje peperdure fraaie automobielen geparkeerd; een Maserati, een Lamborghini en een Porsche, die in dit gezelschap nogal gewoontjes leek overigens.
Een jong hippieachtig stelletje kwam mij tegemoet, het meisje aan de arm van het jongetje dat met zijn vrije hand een krakkemikkige fiets met zich meevoerde. Blijkbaar had hij iets opgemerkt over het dure blik dat daar uitgestald stond want in het voorbijgaan hoorde ik haar zeggen:” ik vind jouw fiets ook heel mooi hoor.” U begrijpt, mijn dag kon niet meer stuk.  

Geplaatst op: Donderdag 16 juni 2011 om 15:22 uur

Plaats een reactie: