Nou dacht ik, na een leven lang kranten lezen, enig inzicht te hebben in het politieke proces, maar ik moet toegeven, ik snap er weer geen jota van. Bijvoorbeeld,  ik zal het verkeerd begrepen hebben, maar de onderhavige  kwestie kwam  bij mij  zo over. Ooit stemde Groen Links, in een kamerdebat, min of meer, met een slag om de arm, onder voorbehoud en met de kennis van toen,  in met een trainingsmissie, of politietaken of hoe noem je dat, in Afghanistan. Dat ging niet van harte, dat deden ze om geloofwaardig te zijn. Steeds maar nee roepen, daar maak je geen vrienden mee, moeten ze hebben gedacht, dus vooruit, wat kan het ons schelen, we zijn maar een klein partijtje, we staan mijlenver van de macht, dus toe maar. Het is tenminste geen vechtmissie. Alles in het nette.

Maar ho eens even, vechtmissie? We zijn daar toch nooit geweest om te vechten? Ja, oorspronkelijk werd er gevochten om het internationale terroristendom, dat vrij spel had en zelfs bescherming genoot in de Afghaanse bergen, een afstraffing te geven en het hen onmogelijk te maken ooit nog een aanslag te plegen in de geciviliseerde wereld.  Maar dat was voor onze tijd. Wij gingen pas toen het woord opbouwmissie was uitgevonden, wij gingen putten slaan en meisjes naar school begeleiden en dat daar bij wel eens geschoten werd en dat er af en toe een dooie viel, tot daar aan toe. 

Ondertussen zijn we weg uit Afghanistan, weliswaar ten koste van een kabinetscrisis, maar voor Groen Links nog niks aan de hand, de tijd was nog niet gekomen om hun toezegging gestand te doen. Het nieuwe kabinet acht het nu raadzaam om toch weer van onze aanwezigheid blijk te geven in Afghanistan. Een vecht/opbouwmissie is een stap te ver, dat pikt het volk niet, dus dat wordt een trainingsmissie, met 90 leraren en 450 lijfwachten om ze te beschermen tegen de vuige Moslims en dat daar bij wel eens geschoten wordt en dat er af en toe een dooie valt, tot daar aan toe.

Groen Links heeft inmiddels 10 zetels in de tweede kamer en is in deze kwestie van groot belang om de coalitie aan een meerderheid te helpen. Boter bij de vis, geen woorden maar daden, wie A zegt moet ook B zeggen, kom ’s af met die toezegging.  Met de billen bloot en de kloten voor het blok zou ik zeggen.
Ik moet de fractie van Groen Links nageven dat ze zich aan hun woord houden al is dat slechts om geloofwaardig te zijn en sinds de uitbreiding van de fractie, om te tonen dat ze klaar zijn om te regeren, maar dat ze die redenering volhouden om een regering aan een meerderheid te helpen, die instemt met deze missie om hún geloofwaardigheid te tonen en weer in het gevlei te komen bij de Amerikanen gaat mijn bevattingsvermogen te boven. Een trekstoot over vier banden noem je dat in biljarttermen.
Goh, nou ik het u uitleg snap ik het zelf ook ineens, maar wat ik echt niet begrijp is dat de PVV tegen zo’n missie is. Hebben ze de kans om een contingent PVVstemmende beroepsmilitairen uit te sturen om dwarsliggende Moslims de knieschijven aan barrels te schieten, willen ze niet. Kwestie van slappe knieën.
    

Geplaatst op: Vrijdag 14 januari 2011 om 12:45 uur

Plaats een reactie: