Hoewel sommigen vinden dat de kredietcrisis geen Haags onderwerp is ga ik het er toch over hebben, want, in ieder geval op termijn, krijgen we er allemaal mee te maken, ook Hagenezen.

Ik snapte helemaal niks van die crisis hoewel ik elke letter die erover geschreven werd heb gespeld. Gelukkig ging ik deze week een avondje naar de kroeg en jawel, daar was het onderwerp van gesprek. Al drinkend en pratend begon het ons te dagen. De  naam Fukuyama viel, u weet wel de neoconservatief die het einde van de ideologische geschiedenis aankondigde na de val van de muur, en we concludeerden dat hij er behoorlijk naast had gezeten met het uitroepen van de liberale democratie tot winnaar van de koude oorlog.

Vervolgens kwam Hegel nog even voorbij in het gesprek, omdat na het failliet van de van staatswege geleide economie nu ook het meest virulente marktdenken had gefaald en de tijd rijp lijkt voor een clevere tussenvorm van geleide- en markteconomie. En passant nog even Milton Friedman, de grote roerganger van het marktdenken gehoond en  één van zijn slachtoffers, Salvador Allende, herdacht.

Na nog een paar glazen en een paar losse flodders waaronder, Markt Rutte, werkten we naar ons eindoordeel toe; het ligt aan het consumptief krediet. Je kunt, zonder de economie in gevaar te brengen, lenen om een zaak op te zetten of een idee uit te werken om op den duur geld mee te verdienen, maar een hypotheek op een huis is een ander geval. Er van uit gaande dat de huizenprijzen blijven stijgen, is een huis een prima investering, maar als de prijzen zakken, is een woning ineens veranderd in een consumptieartikel en een hypotheek in een consumptief krediet. Na uit volle borst te hebben meegezongen met de ‘Lambeth Walk’ en nog een paar biertjes luidde ons advies aan de Amerikaanse overheid; besteed die 700 miljard aan het kopen van alle huizen bezwaard met een niet op te brengen hypotheek, laat de eigenaren er in wonen tegen een schappelijke huurprijs zodat zij hun bestedingen op peil kunnen houden en als dan de markt weer aantrekt kan er wellicht nog winst gemaakt worden.

Ronald Reagan propageerde indertijd de ‘trickle down economy’; als het regent voor de rijken, druppelt het voor de armen. Onze oplossing zou een tegengesteld effect hebben, de zogenaamde trickle up economie; als het druppelt bij de armen, regent het bij de rijken, want verschil zal er altijd blijven. Voldaan over onze eigen inventiviteit nipten wij een tijdje voort, ondertussen driftig appels en peren vergelijkend en na de conclusie dat de mensheid niet verandert, alleen de omstandigheden; vroeger had je roofridders, nu bankiers, werd het tijd om af te rekenen.

Toen diende zich een probleempje aan; zonder geld van huis gegaan. “Geeft niks”, zei de uitbaatster:”dat komt de volgende keer wel joh.” Tevreden constaterend dat ik er een stuk beter voorstond dan Fortis, ben ik naar huis gezigzagd, onderwijl mijmerend over beleggingsadviseurs wier adviezen niet beter zijn dan die van een pijltjesgooiende chimpansee en het nut van, een in dit geval door alcohol veroorzaakte, distantie, want zoals wij allemaal weten; van een afstand heb je ruimer en beter zicht.