Zo, daar ben ik weer. Het heeft even geduurd, dat wel. Het kwam doordat  ik volkomen platgeslagen was door de kredietcrisis en de daaropvolgende economische neergang. Na mijn aanvankelijke euforie over de teloorgang van de bancaire eigendunk en het ‘lekkerpuhgevoel’ dat ik daaraan onleende, sloeg de economische crisis toe in huize Van der Veen. Of dat te maken had met de mondiale crisis, is nog maar de vraag, maar het liep wel parallel daarmee. Nou was ik al geen neoliberaal en het vrijemarktdenken vond ik sowieso al een kapitale misvatting, maar de waterval aan feiten en meningen die de media beheerste, gaf mij reden te meer om mijn opvatting te staven.

Verontwaardiging was mijn voornaamste emotie.

Over het midden- en kleinbedrijf dat zucht onder een enorme regeldruk, terwijl klaarblijkelijk de top van banken en bedrijfsleven hun goddelijke gang hadden kunnen gaan.

Over onze betuttelende overheid die burgers lastig valt met moralistische maatregelen en ondertussen de publieke en private sector dooreen mengde tot een troebele soep, zodanig dat de grote graaiers hun immorele gang konden gaan.

Over de vergroting van de kloof tussen arm en rijk in de afgelopen dertig jaar, en dat daarbovenop de oplossing van de problemen onder andere gezocht wordt in het openbreken van CAO’s en het bevriezen van uitkeringen.

Over de niet weg te poetsen grijns van Wouter Bos.

Over de zelfingenomen bankiers die met hun beschuldigende vingertje naar elkaar wezen en weigerden het boetekleed aan te trekken.

Over de te lage boete die Cornelis van der Hoeven kreeg, want hij had al zoveel imagoschade geleden.

Over opeenvolgende kabinetten die nutsbedrijven naar de markt brachten, met achteraf desastreuze gevolgen.

Over de mistbanken en rookgordijnen die aanbieders van zorgverzekeringen, energie, telefonie, televisie en internet willens en wetens legden, zodat je als consument voor een onmogelijke keuze staat, want er valt niks te vergelijken, als je geen theoretische wiskunde hebt gestudeerd tenminste.

U ziet het zit mij hoog.

Ik zou bijna vervallen in de Haagse gewoonte je tegenstander een reeks van vreselijke ziektes toe te wensen, maar daarvan kan ik me nog net weerhouden. Wel wil ik alle neoliberalen en vrijemarktzeloten wijzen op het feit dat beide politieke voorvechters van het marktdenken; Ronald Reagan en Margaret Thatcher aan een ernstige vorm van dementie zijn gaan lijden. U bent gewaarschuwd!      

Geplaatst op: Maandag 9 maart 2009 om 13:12 uur

Plaats een reactie: