Zo zag ik laatst een documentaire bij de BBC over de deplorabele staat van de thuiszorg in Engeland, waar ik mild uitgedrukt niet vrolijk van werd, temeer daar ik geen reden heb om aan te nemen dat de Nederlandse situatie veel verschilt van de Engelse. Slecht- of nietopgeleide meisjes kregen we te zien, die door tijdnood gedreven al telefonerend hun werkzaamheden verrichtten, bejaarden in luiers, niet omdat ze incontinent waren, maar uit tijdgebrek, bedlegerige ouderen die soms 48 uur aan hun lot werden overgelaten, kortom schrijnende taferelen, die ons aller toekomstperspectief dreigen te worden.

In eerste instantie gold mijn boosheid die rotmeiden die kennelijk in het geheel geen belangstelling hadden voor hun klanten en slechts omdat ze niks anders konden in het vak terechtgekomen waren.

In tweede instantie was ik boos op de commerciële bedrijven die de zorg als een bron van winst zien en daartoe te laaggekwalificeerd personeel voor te weinig loon op pad sturen.

Daarna wond ik me weer eens op over de overheid die zonodig de zorg aan de markt moet overlaten, met geschetste desastreuze gevolgen.

Ik had mijn mening gevormd, ik was er klaar mee, tijd om naar iets leukers te zappen.

 

Totdat ik er later eens over nadacht en nog een schuldige wist te vinden; de medische sector.

Want weliswaar is het ze gelukt de gemiddelde levensverwachting op te krikken tot 80 jaar voor vrouwen en 78 voor mannen, als ik het wel heb, maar het aantal te verwachten gezonde jaren is niet of nauwelijks gestegen.

 

Conclusie 1

Het pleidooi voor het verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd slaat nergens op.

 

Conclusie 2

 

Ik blijf lekker een zorgmijder en ik geef niks meer aan de hartstichting, ik ga liever gewoon dood.

 

 

Geplaatst op: Donderdag 23 april 2009 om 00:50 uur

Plaats een reactie: